با توجه به اوضاع و واقعیت ها چند همسر گزینی مرداناز ضرورت های اجتماعی آن زمان بود و اسلام به گونه ای آن را مشروع شمرد.امام حسین(ع) در همین چارچوب عمل کرد. هیچ کدام از امامان(ع) در یک زمانبیش از چهار همسر نداشتند. و برخی از امامان(ع) با در نظر داشتن همینضرورت ها و مصلحت ها چهار همسر داشتند، مانند امام علی(ع) البته بعد ازرحلت حضرت زهرا(س) . در زمان حضرت زهرا(س) حضرت علی(ع) همسر دیگری اختیارنکرد، و برخی امامان، کمتر از چهار همسر داشتند ، ازدواج های امامان(ع)گاهی به جهت فشار و اجبار از طرف حکومت بود، مانند ازدواج امام هشتم(ع) با«ام حبیبه» دختر مأمون عباسی، نیز ازدواج امام جواد(ع) با «ام فضل» دخترمأمون عباسی.(1)
گاهی علت ازدواج های امامان(ع) روش تربیتی و بهادادن به زیردستان و طرد امتیازات جاهلی بود، مانند ازدواج امام سجاد(ع) باکنیزی که اوّل او را آزاد کرد، سپس به عقد خود در آورد که «عبدالملکمروان» به حضرت خرده گرفت که چرا فردی از بزرگ خاندان قریش با یک کنیزآزاده شده ازدواج نموده است. حضرت فرمود: «اسلام تفاخرات جاهلی را لغونموده است.

در همین راستا امام حسین(ع) چهار زن داشت , به نام هاى :
1ـ لیلی دختر ابی مره بن عروه بن مسعود ثقفی، مادر حضرت علی اکبر، شهید کربلا،
2ـ شهر بانو(شاه زنان) دختر کسری یزدگرد سوم، پادشاه ایران، مادر امام سجاد(ع)،
3ـ رباب دختر امریء القیس بن عدی، مادر حضرت سکینه و عبدالله رضیع،
4ـ ام اسحاق دختر طلحه بن عبدالله، مادر فاطمه بنت الحسین.

اوّلی از قبیلة ثقیف (طایفه ای در طائف)، دومی ایرانی، سومی از قبیله کلبیه و چهارمی از تیم.(2)

اصولا در مورد این که شهربانو جزء همسران امام حسین(ع) بوده، اختلاف است . در صورت قبول این مسئله در مورد این که در کربلابودند، یا نه نیز اختلاف وجود دارد . برخی از مورخان نوشته اند: از زنانامام حسین(ع) تنها رباب در کربلا حضور داشت. او به همراه دیگر زنان وفرزندان به کوفه و سپس به شام به عنوان اسیر برده شد و بعداً به همراهکاروان به مدینه بازگشتند.
او بعد از شهادت امام حسین(ع) یک سال عزاداری کرد ودر این مدت روزها زیر سقفی قرار نمی گرفت و مدام در مظلومیت حسین(ع) میگریست تا جان به جان آفرین تسلیم نمود.(3)
در مورد شهربانو برخی گفته اند: در حادثه کربلاحاضر بود و پس از شهادت امام حسین(ع) سوار بر ذوالجناح شد و یک سره بهایران تاخت و در نزدیکی ری به کوهی که اکنون به کوه بی بی شهربانو مشهوراست رسید. دشمن در پی او بود. او خواست بگوید: یا هو مرا دریاب، به جایشگفت: یا کوه مرا دریاب؛ کوه شکافته شد و او در دل کوه رفت.
اما محققان گفته اند که این سخن نادرست است و افسانه‌ای بیش نیست.(4)

---------------------------------------------------
پی نوشت:
1-کلینی ،کافی،ج5،ص،345
2- سید محسن امین، اعیان الشیعه، ج 2، ص 389.
3- ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج 4، ص 88؛ ابن جوزی، المنتظم، ج 6، ص 9.
4- زندگانی علی بن الحسین، سید جعفر شهیدی، ص 11.